Şam’da üç gün süren yolculuğumuz, zaman olarak kısa ancak duygu ve hatıra bakımından derin izler bırakan bir deneyimdi. Geçtiğimiz hafta değerli bir ekip ile Suriye’nin başkenti Şam’ı ziyaret etme fırsatı bulduk. İHH’nın bölgedeki çalışmalarını gözlemlediğimiz ve erzak dağıtımına eşlik ettiğimiz bu organizasyon, sadece bir yardım faaliyeti değil; halkın ruhundaki değişime şahitlik etme yolculuğuydu. Esed sonrası süreçte insanların gözlerindeki sevinci ve hayal kurma umudunu bu kadar yakından göreceğimi tahmin etmezdim.
Şam Ziyareti ve Halkın Umut Dolu Karşılaması
Gittiğimiz hemen her bölgede insanlar bizleri büyük bir saygıyla karşıladı. Ellerimizi tutup başına götüren, gözleri dolu dolu teşekkür eden nice insanla karşılaştık. Bizi gördüklerinde tekbir getiren ve sevinçten gözyaşı döken insanların samimiyeti kelimelerle tarif edilemezdi. Şam’da üç gün boyunca hissettiğim bu tablo, insanın yüreğinde hem bir gurur hem de derin bir mahcubiyet oluşturuyor. Orada sadece bir yardım heyeti değil, kardeşliğin temsilcileriydik.
Harabeler Arasında Yükselen İnsani Yardım
Şehrin yaklaşık 20 kilometre dışında, 200 bin insanın yaşadığı bir bölgeyi ziyaret ettik. Burası artık bir yerleşim yerinden ziyade, bombaların parçaladığı devasa bir harabeyi andırıyordu. Evler, sokaklar ve çocukluklar yıkıntıların altındaydı. Buna rağmen o enkazın ortasında hayata tutunmaya çalışan insanlar vardı.
İHH ekibinin öncülüğünde gerçekleştirdiğimiz gıda dağıtımları, bir paket şekerin veya pirincin bir ailede nasıl bayram sevincine dönüştüğünü gösterdi. İnsani yardımın sadece maddi bir destek değil, bir gönül teması olduğunu bu yıkımın ortasında anladık.
İHH ekibinin öncülüğünde Şam’da üç gün
Esed Sonrası Suriye’de Değişen Ruh Hâli
Bu yazıda siyasi bir analiz yapma niyetinde değilim; ancak halkın ruh halindeki değişimi vurgulamak gerekir. Daha önce savaş öncesi dönemde dört kez Suriye’ye gitmiş biri olarak söyleyebilirim ki; Şam’da üç gün süresince gördüğüm manzara hepsinden farklıydı. Artık insanların bakışlarında korku değil, umut vardı. Sokaklarda omuzları düşük değil, başları dik yürüyorlardı. Konuşurken fısıldamıyor, kendilerini özgürce ifade ediyorlardı.
45 Yıllık Hasret: Bir Alimin Gözyaşları
Ziyaretimizin en unutulmaz anlarından biri, 80 yaşına merdiven dayamış Suriyeli bir hocayı evinde ziyaret etmekti. 45 yıl boyunca baskılar nedeniyle gurbette yaşayan, ömrünün son kısmını Türkiye’de geçiren bu beyefendi, bizi ayakta ve en şık haliyle karşıladı. Türkiye’ye duyduğu minneti anlatırken gözleri konuşuyordu. Onun hikayesi, Suriye’nin yakın tarihinin sessiz bir özeti gibiydi.
Gönül Coğrafyamız ve Geri Dönüşlerin Başlaması
Ülkemizde yükselen “Suriyeliler geri gitsin” söylemlerini düşününce, yerinde yaptığımız müşahedeler daha bir anlam kazandı. Bu insanlar keyiflerinden değil, ölüm korkusundan kaçtılar. Şimdi yaralar sarıldıkça, imkan bulanların topraklarına dönmeye başladığını gördük. Bu durum, sığınmanın geçici, kardeşliğin ise baki olduğunu kanıtlıyor.
Sonuç olarak; Türkiye sadece sınırlarını değil, gönlünü de açmıştır. Osmanlı’dan miras kalan bu ortak hafıza, yarının kardeşlik hukukunu inşa eden bir duruş olmuştur. Şam’da üç gün bana şunu öğretti: Yıkım ne kadar büyük olursa olsun, umut mutlaka bir yerden filiz veriyor. Biz o yolculuktan, yıkımın ortasında umudu görmüş olarak döndük.
–
Abdulkadir ŞEN’in diğer yazılarına ulaşmak için tıklayınız.
